Porady » Zachowawcze i chirurgiczne metody leczenia endodontycznego
Obserwowany w ostatnich 20 - 30 latach rozwój techniki i nauki dotyczący różnych dziedzin stomatologii nie ominął również i endodoncji. Coraz lepiej rokujące leczenie endodontyczne pozwala już teraz, oczywiście przy uwzględnieniu odpowiednich wskazań, uniknąć ekstrakcji zębów. Zachowanie własnego uzębienia pozwala odroczyć, przynajmniej na pewien czas, rehabilitację narządu żucia przez zastosowanie wszczepów.
Endodoncja jest nauką zajmującą się anatomią, fizjologią, biochemią i patologią systemu miazgowo-zębinowego, jak również etiologią, diagnostyką, profilaktyką oraz leczeniem chorób miazgi i tkanek około wierzchołkowych. Leczenie endodontyczne nie ogranicza się tylko do przewodowego leczenia zębów, lecz polega również na zachowawczym leczeniu zmian około wierzchołkowych i zaopatrywaniu rany zębinowej.
W każdym przypadku należy dążyć do zachowania żywej miazgi, gdyż żywa i zdrowa miazga, jak dotąd, stanowi najlepsze wypełnienie kanału.
Powodzenie leczenia endodontycznego zależy w dużej mierze od prawidłowego rozpoznania. W związku z rozbieżnością między rozpoznaniem ustalonym na podstawie objawów klinicznych a stanem morfologicznym miazgi (badanie histologiczne) bardziej przydatne okazały się podziały kliniczne chorób miazgi. Godna polecenia wydaje się klasyfikacja kliniczna chorób miazgi wg Baume i Fiore Donno. Klasyfikacja ta uwzględnia 4 kategorie chorób:
Endodoncja jest nauką zajmującą się anatomią, fizjologią, biochemią i patologią systemu miazgowo-zębinowego, jak również etiologią, diagnostyką, profilaktyką oraz leczeniem chorób miazgi i tkanek około wierzchołkowych. Leczenie endodontyczne nie ogranicza się tylko do przewodowego leczenia zębów, lecz polega również na zachowawczym leczeniu zmian około wierzchołkowych i zaopatrywaniu rany zębinowej.
W każdym przypadku należy dążyć do zachowania żywej miazgi, gdyż żywa i zdrowa miazga, jak dotąd, stanowi najlepsze wypełnienie kanału.
Powodzenie leczenia endodontycznego zależy w dużej mierze od prawidłowego rozpoznania. W związku z rozbieżnością między rozpoznaniem ustalonym na podstawie objawów klinicznych a stanem morfologicznym miazgi (badanie histologiczne) bardziej przydatne okazały się podziały kliniczne chorób miazgi. Godna polecenia wydaje się klasyfikacja kliniczna chorób miazgi wg Baume i Fiore Donno. Klasyfikacja ta uwzględnia 4 kategorie chorób:
- Bezobjawowe zapalenie miazgi.
- Odwracalne zapalenie miazgi.
- Nieodwracalne zapalenie miazgi.
- Martwica miazgi.