Porady » Szczękościsk
Poza objawami ogólnymi, bólem promieniującym do skroni i obrzękiem tkanek okolicy jarzmowej i skroniowej, przechodzącym na powieki występuje znaczny szczękościsk.
W znieczuleniu ogólnym otwiera się ropień z cięcia powłok poniżej luku jarzmowego i po rozwarciu jamy ropnia kontroluje się ją narzędziem lub palcem oraz zakłada dren gumowy. Niewłaściwe nacięcie może spowodować groźne dla życia powikłania w postaci przejścia zakażenia do jamy czaszki, oczodołu lub zatoki jamistej. Umiejscowienie się ropnia w tej okolicy anatomicznej jest wskazaniem do równoczesnej antybi o tyko terapii. Nie trzeba 'przypominać, iż nawet nieuzyskanie wydzieliny ropnej po dotarciu do tej przestrzeni uzasadnia celowość nacięcia, które stanowi odbarczenie i przeciwdziała dalszemu szerzeniu się zakażenia, a ponadto pozwala na pobranie materiału do badania bakteriologicznego. Po ustąpieniu szczękościsku należy przeprowadzić leczenie przyczynowe.
Ropień skroniowy (abscessus temporalis) powstaje zwykle na skutek zro-pienia krwiaka powstałego pod mięśniem skroniowym, zapalenia kości skroniowej, a także jako przejście zapalenia ropnego przez ciągłość z innych niżej leżących anatomicznych przestrzeni (podskroniowej, przyuszniczożwa, czowej, skrzydłowo-żuchwowej). Gromadzący się pod mięśniem skroniowym wysięk ropny powoduje silne bóle, obrzęk okolicy skroni i powiek oraz znaczny szczękościsk. Czasami można stwierdzić chelbotanie.
W razie wątpliwości należy wykonać nakłucie próbne, a następnie dokonuje się nacięcia i opróżnienia ropnia z sączkowaniem. Niekiedy należy — dla dobrego odpływu wydzieliny zapalnej — wykonać dwa cięcia: 'powyżej łuku jarzmowego i w okolicy przyczepu mięśnia skroniowego, równolegle do przebiegu włókien nerwu twarzowego i naczyń skroniowych z połączeniem obu ran setonem gumowym. Po ustąpieniu, objawów ostrych szczękościsk zwalcza się fizykoterapią i nagrzewaniem.
W znieczuleniu ogólnym otwiera się ropień z cięcia powłok poniżej luku jarzmowego i po rozwarciu jamy ropnia kontroluje się ją narzędziem lub palcem oraz zakłada dren gumowy. Niewłaściwe nacięcie może spowodować groźne dla życia powikłania w postaci przejścia zakażenia do jamy czaszki, oczodołu lub zatoki jamistej. Umiejscowienie się ropnia w tej okolicy anatomicznej jest wskazaniem do równoczesnej antybi o tyko terapii. Nie trzeba 'przypominać, iż nawet nieuzyskanie wydzieliny ropnej po dotarciu do tej przestrzeni uzasadnia celowość nacięcia, które stanowi odbarczenie i przeciwdziała dalszemu szerzeniu się zakażenia, a ponadto pozwala na pobranie materiału do badania bakteriologicznego. Po ustąpieniu szczękościsku należy przeprowadzić leczenie przyczynowe.
Ropień skroniowy (abscessus temporalis) powstaje zwykle na skutek zro-pienia krwiaka powstałego pod mięśniem skroniowym, zapalenia kości skroniowej, a także jako przejście zapalenia ropnego przez ciągłość z innych niżej leżących anatomicznych przestrzeni (podskroniowej, przyuszniczożwa, czowej, skrzydłowo-żuchwowej). Gromadzący się pod mięśniem skroniowym wysięk ropny powoduje silne bóle, obrzęk okolicy skroni i powiek oraz znaczny szczękościsk. Czasami można stwierdzić chelbotanie.
W razie wątpliwości należy wykonać nakłucie próbne, a następnie dokonuje się nacięcia i opróżnienia ropnia z sączkowaniem. Niekiedy należy — dla dobrego odpływu wydzieliny zapalnej — wykonać dwa cięcia: 'powyżej łuku jarzmowego i w okolicy przyczepu mięśnia skroniowego, równolegle do przebiegu włókien nerwu twarzowego i naczyń skroniowych z połączeniem obu ran setonem gumowym. Po ustąpieniu, objawów ostrych szczękościsk zwalcza się fizykoterapią i nagrzewaniem.