Porady » Protezy całkowite
Proteza całkowita jest urządzeniem mechanicznym, które wprowadzone do jamy ustnej ma do spełnienia następujące zadania: odbudowę utraconej czynności żucia, poprawę wymowy i przywrócenie zadowalającego wyglądu estetycznego. Powinna być ona maksymalnie wygodna dla pacjenta, nie sprawiająca mu żadnych kłopotów podczas użytkowania. Spełniać te wszystkie zadania może tylko wówczas, gdy jest stabilna i posiada dobrą retencję.
Protezy całkowite zajmują określoną przestrzeń w jamie ustnej, powstałą po usuniętych zębach i zanikłych wyrostkach zębodołowych, stanowiąc sztucznie odtworzoną część układu stomatognatycznego. W celu właściwego pełnienia swoich funkcji powinny być tak zbudowane i zajmować taką objętość, aby były w ten układ ściśle wkomponowane i w pełni zharmonizowane z normalnymi czynnościami neuromięśniowymi.
Wszystkie funkcje jamy ustnej, takie jak: połykanie, mowa, śpiew, śmiech, kaszel, ziewanie, wywołują synergiczne akcje języka, warg, policzków, dna jamy ustnej i podniebienia miękkiego, które są kompleksowe i indywidualne dla każdego pacjenta.
Wielkość, kształt i umieszczenie protez całkowitych powinny być takie, aby siły działające w jamie ustnej przyczyniały się do ich stabilizacji, a nie odwrotnie. Protezy całkowite powinny być wkomponowane w przestrzeń, którą Fish pierwszy nazwał strefą neutralną.
Strefa neutralna, zwana inaczej potencjalną przestrzenią dla protezy, powstaje po usunięciu wszystkich zębów i zaniku wyrostków zębodołowych i jest ograniczona od góry przez szczękę i podniebienie miękkie, a od dołu przez żuchwę i dno jamy ustnej, wewnętrznie przez język, a zewnętrznie przez wargi i policzki. Strefa neutralna jest obszarem w jamie ustnej, w którym siły języka działające na zewnątrz są równoważone przez kierunki sił wyzwalanych przez wargi i język, a działających do wewnątrz (Beresin i Schliesser). Wielkość i wypadkowe działania tych sił są różne u każdego człowieka. Sposób, w jaki one oddziałują na protezy będzie poprawiał lub pogarszał ich stabilizację. Utrzymanie protez i ich czynnościowa wydolność są zależne od stabilizacji i retencji oraz od oparcia na podłożu.
Stabilizacja jest to opór w stosunku do sił poziomych i rotacyjnych, chroniący protezę przed przemieszczeniami przedniotylnymi i bocznymi. Stabilizację uważa się za jeden z najważniejszych czynników zapewniających czynnościową wygodę podczas użytkowania protez. Osiąga się ją przez właściwe
Postępowanie kliniczne i laboratoryjne powinny być tak dobrane, aby pozwalały w pełni wykorzystywać pozytywne oddziaływanie na protezę ww. czynników biologicznych i fizycznych.
Jakość podłoża protetycznego, tj. ukształtowanie, wielkość bazy kostnej, grubość i podatność tkanek miękkich ją pokrywających mają duży wpływ na stabilność, utrzymanie i sprawność czynnościową protezy całkowitej, jak również warunkują wybór odpowiedniej metody wyciskowej. W związku z powyższym przed pobraniem wycisku należy przeprowadzić analizę podłoża protetycznego.