Wszczepy jako filary protetyczne

Stosowanie
wszczepów w stomatologii, używanych jako filary pod
uzupełnienia protetyczne, znane jest już od wielu lat. W historii
tej dziedziny stomatologii zanotowano wiele porażek, ale również
wiele sukcesów. Uważa się, że w ostatnim dwudziestoleciu, z
uwagi na rozwój metod postępowania i osiągnięcia w zakresie
materiałoznawstwa, nastąpił znaczny rozwój tej dziedziny
wiedzy i praktyki stomatologicznej. Rozszerzył się zakres wskazań,
jak również liczba wykonywa­nych zabiegów. Według
Mohammeda i współprac, czynniki wpływające na sukces
wszczepu zależne są od właściwości użytego materiału,
biomechanicznego projektu wszczepu i od zdolności tkanek do
koegzystencji. Linków natomiast uważa, że niepowodzenia w
stosowaniu wszczepów są zależne od niewłaściwego
zaprojektowania wszczepu, ale przede wszystkim od błędów w
technice wprowa­dzenia wszczepu, zawinionych przez operatora.

Przyczyn
niepowodzeń w zakresie wszczepów w stomatologii,
których jest więcej niż w innych dziedzinach medycyny, można
upatrywać w specyfice środowiska, w jakie zostają wprowadzone,
oraz w zadaniach, jakimi są obarczane. Na inkorporację wszczepu w
środowisku jamy ustnej mają wpływ następujące czynniki:
połączenie jałowego wszczepu z zakażonym środowiskiem jamy
ustnej i możliwość stałej infekcji przez połączenie
naśluzówkowej części wszczepu z jego zasadniczym trzonem
usytuowanym śródtkankowo, czynnoś­ciowe obciążenie
działające bezpośrednio na kość bez amortyzatora jak to ma
miejsce w aparacie zawieszeniowym zębów naturalnych oraz
niewystarczająca ilość oporowej tkanki kostnej.

Mogą
być one osadzane w całkowicie bezzębnej jamie ustnej, umożliwiając
odbudowę uzębienia protezami stałymi lub ruchomymi, jak również
w częściowo uzębionej jamie ustnej, służąc jako filary
dodatkowe, pozwalające na wykonanie protez stałych, przy poprzednio
istniejących brakach skrzydłowych.

Wszczepy
z biochemicznego punktu widzenia stanowią wieloskładnikową
konstrukcję inżynieryjną. Konstrukcja taka rozkłada ucisk
powstający w czasie żucia, który zależny jest nie tylko od
zastosowanych sił, ale również od zarysu geometrycznego i
relacji pomiędzy sztywnością materiału wszczepu a sztywnoś­cią
tkanek oporowych (Mohammed i inni).

W
historii rozwoju implantologii (nauki o wszczepach) stomatologicznej
stosowano i stosuje się nadal wiele różnych
materiałów, z których na plan pierwszy wysuwają się
metale i ich stopy.