Przygotowanie protetyczne

Przygotowanie
jamy ustnej do leczenia protetycznego obejmuje kompleks wstępnych
poczynań, zmierzających do wytworzenia warunków
umożliwiają­cych to leczenie i rehabilitację protetyczną.
Poczynania te mogą dotyczyć przebudowy warunków w obrębie
jednego zęba, grupy zębów, powierzchni zwarciowych, czy też
położenia żuchwy względem szczęki.

Wskazania
do przeprowadzenia wstępnego przygotowania protetycznego
powstają w momencie zakończenia badania klinicznego pacjenta, kiedy
lekarz analizuje istniejące warunki i planuje tok dalszego
postępowania. Dla komplek­sowej oceny sytuacji, zwłaszcza w
przypadkach bardziej skomplikowanych wskazane jest (oprócz
badania klinicznego) wykonanie faktografii radiologicz­nej
(zdjęcia pantomograficzne i celowane, ewentualnie zdjęcia stawu
sż), sporządzenie modeli diagnostycznych i osadzenie ich w
artykulatorze w aktual­nie istniejących warunkach zwarciowych.
Zebranie takich danych i ich analiza

umożliwia
całościową ocenę warunków w jamie ustnej i właściwe
planowanie leczenia.

W
czasie omawianej wizyty należy dokonać dokładnej oceny
użytkowanych dotychczas przez pacjenta uzupełnień protetycznych
zarówno stałych, jak i ruchomych. Może zaistnieć taka
sytuacja, w której użytkowane dotychczas uzupełnienia,
sprawiające pacjentowi dolegliwości, mogą być skorygowane i
następnie w pełni akceptowane przez niego i lekarza.

Oceniając
wkład koronowy, zwraca się przede wszystkim uwagę na szczel­ność
brzeżną, obecność ognisk próchnicowych w miejscu kontaktów
wkładu z tkankami zęba, ewentualne kontakty z zębem sąsiednim i
warunki zwarcia (czy dany wkład nie jest przyczyną przedwczesnych
kontaktów i czy nie zaburza układu powierzchni okludalnych).
Na warunki zwarciowe zwraca się uwagę przy wszystkich rodzajach
uzupełnień protetycznych. Decyzja może dotyczyć pozos­tawienia
wkładu, jego wymiany lub wykonania innego rodzaju uzupełnienia
protetycznego.

W
zębie ćwiekowym osadzonym na wkładzie koronowo-korzeniowym
należy starać się stwierdzić, czy materiał i kształt korony nie
wpływa szkodliwie na przyzębie, czy efekt estetyczny jest
zadowalający i czy długość i kształt części korzeniowej wkładu
nie stanowi zagrożenia dla trwałości korzenia zęba. W przypadkach
niekorzystnej proporcji długości korony i części korzeniowej
wkładu (zbyt krótka część korzeniowa) wkład należy
usunąć, gdyż może spowodować pęknięcie korzenia.

W
koronach częściowych ocenia się szczelność brzeżną, zaś
w osłaniających dokładność przylegania do szyjki zęba, kształt
(korona nie powinna być ani zbyt wypukła, ani zbyt płaska) rodzaje
kontaktów z zębami sąsiednimi i szczelność powłoki
korony. W koronach złożonych ocenia się dodatkowo wygląd
estetycz­ny, zgodność koloru licówki z zębami
sąsiednimi. W mostach, oprócz koron, ocenia się przęsło,
jego kształt, rodzaj kontaktów z wyrostkiem zębodołowym
oraz materiał, z jakiego zostało wykonane. W przypadku
stwierdzenia, że stałe uzupełnienie protetyczne nie odpowiada
normom współcześnie przyjętym w protetyce stomatologicznej
i wywiera lub może wywierać szkodliwy wpływ na tkanki otaczające,
należy je usunąć i w zależności od wskazań, ponownie wykonać.
Niekiedy, pomimo braku zastrzeżeń odnośnie do jakości
uzupełnienia protetycznego, należy je usunąć ze wskazań
protetycznych, gdyż może prze­szkadzać w realizacji
zaplanowanego leczenia protetycznego. Na przykład nie jest wskazane
pozostawienie mostu w odcinku bocznym po jednej stronie, gdy po
drugiej jest brak skrzydłowy, wymagający uzupełnienia protezą
ruchomą. Usunięcie mostu umożliwi wykonanie obustronnie dobrze
podpartej i równo­miernie obciążonej protezy
szkieletowej.