Klasyfikacja Fabiana i Fejerdy

Jedną
z nowych i zasługujących na uwagę jest klasyfikacja powyższych
autorów. Zasadniczym jej elementem jest wskazywanie możliwości
umocowania i podpar­cia ozębnowego dla uzupełnień
protetycznych. Możliwości te zależą od liczby i rozmieszczenia
uzębienia resztkowego, od kształtu łuków zębowych i od
wymiaru zębów i łuków zębowych. Na podstawie tych
kryteriów częściowe braki uzębienia podzielono na pięć
głównych grup: 1A, IB, 2A, 2B, 3 oraz na jedną podgrupę -
2A/1.

Grupa
1A. W brakach występujących
w tej grupie może istnieć jedna lub więcej pierwotnych osi obrotu,
która po wykonaniu uzupełnień protetycznych nie zmieni się
na faktyczną oś obrotu. Nie wystąpi w tych przypadkach ruch
obrotowy i uzupełnienie nie osiada w żadnym kierunku.

Uwaga.
Pierwotna oś obrotu jest
to linia łącząca punkty umocowania na zębach filarowych. Wtórna
oś obrotu występuje, jeżeli przynajmniej jeden z punktów
umocowania nie znajduje się na zębie ograniczającym lukę.

Grupa
IB. Braki, przy których
jedna lub więcej pierwotnych osi obrotu jest możliwa do
wykreślenia, a która może się zmienić po wykonaniu
uzupełnienia protetycznego na faktyczną oś obrotu. Ucisk obrotowy
jest niewielki i osiadanie protezy można skompensować.

Grupa
2A. Zalicza się do
niej braki zębowe, przy których możliwa jest jedna pierwotna
oś obrotu, która po wykonaniu uzupełnienia protetycznego
może się zmieniać na faktyczną oś obrotu. Obracając się wokół
tej osi proteza osiada w jednym kierunku.