Opracowanie ubytku obejmującego powierzchnię żującą i powierzchnie styczne

Opracowanie
ubytku dla wkładu, znajdującego
się na podanych powierzch­niach wymaga również
uwzględnienia osi głównej ubytku i równoległości
lub rozbieżności ścian bocznych. Dno ubytku może być prostopadłe
do osi głównej ubytku, płaskie lub schodkowe, w zależności
od warunków i potrzeb. Najpierw wiertłem szczelinowym lub
kamieniem diamentowym w kształcie walca zdejmuje się nadmiar
szkliwa i zębiny wyrównując ściany boczne przechodzące na
powierzchnię żującą, a następnie powierzchnie styczne. Dalszym
etapem jest opracowanie dna ubytku oraz brzegu przydziąsłowego.
Istnieją różnice zdań, czy ściany ubytku u jego wylotu
powinny być ścięte w postaci poprawki Blacka, czy nie. Bardziej
rozpowszechniona jest opinia, wyrażana przez wielu praktyków,
że takie skośne ścięcie brzegów zewnętrznych ubytku
zapewnia lepszy kontakt i zamknięcie ubytku przez wkład, utrudnia
wymywanie cementu i zabezpiecza ząb przed próchnicą.

Niektórzy
autorzy w celu wzmocnienia utrzymania wkładu w ubytku proponują
wydrążenie dodatkowych dwóch lub więcej kanalików o
długości od 1 do 1,5 mm i szerokości około 0,7 mm. Wnikające w
te kanaliki ćwieki metalowe staną się integralną częścią
wkładu, stabilizującą jego położenie i poprawiającą retencję.
Zastrzeżenia odnośnie do wykonywania kanalików dotyczą
obawy uszkodzenia miazgi. Kanaliki stwarzają również
dodatkowe trudności przy modelowaniu
i osadzaniu wkładu, gdyż
wzajemne położenie ich i osi głównej ubytku muszą być
idealnie równoległe.

W
celu wykonania poprawki Blacka korzystne jest używanie
kamienia diamentowego w kształcie płomyka i opracowanie ścian u
wylotu ubytku w części przydziąsłowej pod kątem 15-20°,
zaś w okolicy powierzchni żującej pod kątem 45-60° i
następnie wygładzenie tych miejsc specjalnym kamieniem.

Przy
wykonywaniu wkładów
obejmujących więcej niż jedną powierzchnię zęba wskazana jest
metoda pośrednia, zwłaszcza gdy wkład ma odtwarzać styki z zębami
sąsiednimi lub służyć jako oparcie dla ciernia protezy
szkieletowej czy wypustki mostu. Jak już wcześniej wspomniano,
metoda pośrednia polega na pobraniu wycisków, kęska
zwarciowego i przeniesieniu całej pracy do pracowni
stomatologicznej.