Powierzchnie zwarciowe
Uzyskanie
optymalnych warunków okludalnych w resztkowym uzębieniu
jest jednym z bardzo ważnych elementów przygotowawczych do
właściwego leczenia protetycznego. Brak stabilnych kontaktów
okludalnych może wprawdzie występować i w pełnych łukach
zębowych, ale jest on podstawowym problemem u pacjentów z
częściowymi brakami w uzębieniu. W uzębieniu resztkowym na skutek
przemieszczenia, wtłoczenia lub uszkodzenia poszczególnych
zębów, czy grup zębów, dochodzi do niekorzystnych
reakcji pomiędzy położeniem mięśniowym i więzadłowym żuchwy
(położenie międzyguzkowe i najbardziej dotylne) lub też mogą
występować węzły urazowe, zaburzające w poważnym stopniu
warunki zwarciowe.
Według
Beyrona oraz Ramfiorda i Asha wymagane warunki dla optymalnej okluzji
są następujące:
1.
Uzyskanie stałych stosunków międzyszczękowych na
tak wielu zębach jak to jest możliwe, zarówno w położeniu
międzyguzkowym, jak i najbardziej do tylnym. Przestrzeń pomiędzy
tymi położeniami powinna być mniejsza niż 1 mm, a poślizg
odbywać się w linii strzałkowej.
2.
Boczne przemieszczenia powinny być swobodne, nie zaburzone,
łatwe do uzyskania po obydwóch stronach. Kontakty okludalne
występujące raczej po stronie pracującej, a nie balansującej.
3.
Podczas wysuwania żuchwy symetryczne kontakty pomiędzy
zębami przednimi powinny występować równomiernie, po
obydwóch stronach linii pośrodkowej.
Uzyskiwanie
wyżej opisanych warunków następuje po likwidacji
niestabilnej okluzji i zaburzeń występujących w czasie zwarcia.
Osiągnąć to można w następujący sposób:
1.
Przez szlifowanie korekcyjne polegające na skróceniu
wydłużonych zębów, likwidacji przeszkód zgryzowych i
przedwczesnych kontaktów.
2.
Przez odbudowę brakujących powierzchni zwarciowych lub ich
przebudowę za pomocą wkładów, nakładów lub
koron.
3.
Przez przebudowę powierzchni okludalnych przy użyciu
twardego, trudno ścieralnego materiału kompozycyjnego.