Aktualności » Znieczulenie miejscowe
Historia znieczulenia miejscowego jest ściśle związana z synterzą środków charakteryzujących się miejscowym działaniem znieczulającym oraz konstrukcją sprzętu niezbędnego do podawania leków w postaci igieł i strzykawek.
Nowoczesne' znieczulenie miejscowe rozpoczęło się wraz z wprowadzeniem przez Kellera w 1884 r. do praktyki lekarskiej kokainy. Znieczulenie nasiękowe spopularyzowali Karl Ludwig Schleich w Berlinie i Reclus w Paryżu w ostatnich latach ubiegłego stulecia. Natomiast blokadę nerwową wprowadzili Halsted i Hall w 1884 r., sami stając się obiektami doświadczalnymi i ofiarami narkomanii kokainowej.
W późniejszych latach pojawiły się nowe środki o działaniu znieczulającym miejscowo, które wyparły toksyczną kokainę - były to: opisana w 1899 r. przez Einhorna, a spopularyzowana przez Brauna w 1905 r. prokaina (Novocain), następnie cyncnokaina (Nupercain) i tetrakaina (Aimetocain). Kolejnym, ogromnym sukcesem na drodze poszukiwania nowych środków znieczulających miejscowo była synteza lidokainy w 1943 r. dokonana przez Lofgrena i Lundgvista. Po raz pierwszy środek ten został zastosowany w 1948 r. przez Gordha.
Odkrycia ostatnich lat w dziedzinie farmakologii i techniki medycznej sprawiły, że znieczulenie nasiękowe i przewodowe doskonale spełniają roię podstawowego i jedynego znieczulenia u chorych ambulatoryjnych w stomatologii i chirurgii szczękowej, do zabiegów diagnostycznych i niektórych chirurgicznych. Stanowią one również alternatywę znieczulenia ogólnego w chirurgii ogólnej, ortopedii, urologii, ginekologii i położnictwie.
Odwracalne przerwanie przewodnictwa nerwowego wywołuje wiele środków. Do celów znieczulenia miejscowego stosuje się tylko niektóre z nich. Należą do nich estry kwasów benzoesowego i p-aminobenizoesowego, jak kokaina i prokaina, lub pochodne amidowe, jak lidokaina i bupiwakaina.
Środki znieczulające miejscowo w postaci gotowej do wstrzyknięć są chlorowodorkami o niskim pH. Są to sole utworzone z połączenia słabej zasady i mocnego kwasu.
Większość obecnie stosowanych środków znieczulających miejscowo spełnia stawiane im wymagania:
- dobre przenikanie,
- szybki początek działania,
- bezpieczna rozpiętość terapeutyczna,
- wolne wchłanianie i szybki rozpad,
- działanie powierzchniowe,
- brak wpływu drażniącego na tkanki,
- niewystępowanie tachyfilaksji,
- możliwość wielokrotnego wyjaławiania.