Aktualności » Sferyczna metoda ustawiania zębów sztucznych
Metoda ta oparta jest na teorii sferycznej Fehra , której praktyczna wartość została potwierdzona przez wielu autorów polskich i zagranicznych. W metodzie sferycznej zęby ustawia się zgodnie z układem powierzchni wałów zwarciowych, jak np. w metodzie Płonki, lub do sferycznego talerzyka zamontowanego w zwieraku.
Płonka proponuje ustawianie zębów rozpoczynać od dolnych siekaczy, które brzegami siecznymi kontaktują z powierzchnią zwarciową wału górnego wzornika. Następnie ustawia się boczne zęby blokowe, które zamiast guzków posiadają rowki. Pozostają one w kontakcie z krzywizną górnego wału zwarciowego. Zęby te można zwężać lub skracać w zależności od miejscowych warunków anatomicznych. Po ustawieniu zębów dolnych, ustawia się zęby przednie górne, a następnie boczne, również blokowe.
W metodzie „Orthomat Universal" postępowanie rozpoczyna się od właściwego usytuowania i zamontowania w okludatorze typu „Biokop" modeli roboczych szczęki i żuchwy. Ustawia się najpierw górne siekacze przyśrodkowe, następnie kły i siekacze boczne. Zalecane jest spiłowanie kolca siecznego kłów, co upodabnia je nieco do siekaczy. W żuchwie ustawianie zębów rozpoczyna się od kłów, których powierzchnie językowe powinny przylegać do przedniego brzegu płytki sferycznej. Zęby dolne boczne ustawia się tak, aby ich powierzchnie żujące (z wyjątkiem guzka językowego pierwszego przedtrzonowca) przylegały dokładnie do płytki. Kolejnym etapem jest ustawianie zębów górnych bocznych, kontaktujących powierzchni żujących z zębami dolnymi, W ostatnim etapie ustawia się dolne siekacze.
Również w tej metodzie wskazane jest stosowanie zębów bezguzkowych lub płaskoguzkowych. Po ustawieniu zębów, kolejną czynnością laboratoryjną jest modelowanie płyty protezy.
Odtworzenie anatomicznych kształtów powierzchni przedsionkowej pozwala na właściwe przyleganie policzków i warg, co umożliwia uzyskanie korzystnego efektu estetycznego oraz sprzyja lepszemu utrzymywaniu się protezy na podłożu.
Płyta podniebienna protezy górnej powinna być stosunkowo cienka, aby możliwie niewiele zmniejszyć pojemność jamy ustnej. Ważne, ze względów fonetycznych, jest odtworzenie anatomicznych kształtów zębów przednich od strony językowej.
W płycie dolnej szczególną uwagę należy zwrócić na kształt powierzchni dojęzykowej. Przez odpowiednie uformowanie zagłębień dla języka można uzyskać lepszą stabilizację dolnej protezy.
Należy również pamiętać o odpowiednim ukształtowaniu pobrzeży protezy górnej i dolnej, zgodnie z przestrzenią uzyskaną na wycisku czynnościowym. Zasadą generalną, której należy bezwzględnie przestrzegać, jest, aby łuki zębowe i płyta protezy mieściły się w obrębie przestrzeni neutralnej ten proces powinien nadzorować stomatolog.