Aktualności » Promienica kości
W promienicy kości zależnie od umiejscowienia wyróżnia się posiać cen-tralną (część gąbczasta i szpik kostny), gdzie do zakażenia dochodzi najczęściej drogą krwionośną oraz postać obwodową rozwijającą się przez ciągłość z okolicznych tkanek miękkich.
Promienica kości występuje o wiele rzadziej niż w tkankach miękkich. .Częściej występuje ona u mężczyzn niż kobiet. Jak wykazały badania, schorzenie niektórych regionach kraju jest częstym schorzeniem, podczas gdy w innych należy do rzadkości. W innych krajach wysoko, cywilizowanych, jak wynika z piśmiennictwa, promienica należy do rzadkości. Ze względu na wzrost liczby chorych urazowych można przyjąć, że istnieje skłonność do wzrostu zachorowalności na promienicę twarzowa-szyjną.
W postaci twarzowo-szyjnej promienica tkanek miękkich najczęściej umiejscawia się w okolicy podżuchwowej, policzkowej, szyjnej, przyuszniczo-żwa-czowej i skroniowej.
Do rzadkości należy promienica ślinianek, w tym częściej występuje promienica ślinianki podżuchwowej niż przyusznej, oraz języka, choć praktycznie ^zapalenie to może rozwijać się we wszystkich tkankach twarzy i jamy ustnej. W patogenezie promienicy wyróżnić można klinicznie postać pi er 7 wotną, w której ognisko rozwija się pierwotnie, głównie w kości przy nie zmienionych tkankach otaczających, co autor obserwował w nielicznych przypadkach, oraz postać rozwijającą się wyłącznie w tkankach miękkich lub z przejściem na kość.
Rozpoznanie promienicy, od którego zależy sposób leczenia, ustala się na podstawie następujących badań:
1)
stanu klinicznego,
2) badania bakteriologicznego,
3) badania
mikroskopowego wycinka pobranego z chorobowo zmienionych tkanek,
4) badania radiologicznego oraz
5) badań serologicznych.