Aktualności » Okluzja
Terminem okluzja określa się pewien zakres położeń żuchwy w stosunku do szczęki, czyli stanów artykulacyjnych, w których zęby przeciwstawne, tzn. górne i dolne, są ze sobą w kontakcie. Rozróżnia się okluzję czyli zwarcie centralne, w którym zęby stykają się ze sobą maksymalną ilością punktów (synonim - położenie międzyguzkowe) oraz okluzję dotylną, doprzed-niąiboczną, podczas których występuje zmniejszenie kontaktów zębowych.
Podczas przywodzenia żuchwy do szczęki idealnym modelem okluzji będzie taki stan, w którym dojdzie do maksymalnego i równoczesnego kontaktu powierzchni zwarciowych zębów przy minimalnym napięciu mięśniowym. Pozwala to na równoczesne aktywowanie receptorów przyzębia. W bilateralnym systemie, jakim jest układ stomatognatyczny, równoczesne aktywowanie jest podstawowym warunkiem, aby mięśnie były zdolne pracować w sposób skoordynowany na możliwe najmniejszym poziomie aktywności (Beyron).
Według Ramfjorda u 95% populacji pierwszy kontakt zębów następuje w położeniu dotylnym żuchwy, skąd po niewielkim poślizgu dochodzi do okluzji centralnej. Ten poślizgowy ruch odbywający się w położeniu centralnym żuchwy w piśmiennictwie anglosaskim określany jest jako slide in centric. Okluzja centralna (zwarcie centralne) i związane z nim położenie żuchwy jest wartością stałą i powtarzalną u danego osobnika.
Istnieje jeszcze położenie w zwarciu centralnym określane jako long centric lub freedom in centric, które oznacza pewną swobodę w dochodzeniu żuchwy do centralnej okluzji, przy której możliwy jest dłuższy ruch poślizgowy wychodzący z pozycji przedniej, tylnej lub bocznej. Według Zarba long centric nie występuje w uzębieniu naturalnym, ale jest sztucznie wytwarzany przez stomatologów podczas terapii okludalnej. Stwierdza on równocześnie, że ten rodzaj dochodzenia do centralnej okluzji jest dobrze tolerowany przez pacjentów.
Przy przesuwaniu żuchwy na boki w czasie kontaktu łuków zębowych, pewne zęby kontaktują ze sobą zapewniając prowadzenie zębowe, podczas gdy inne zęby kontakt ten tracą. Według teorii tzw. okluzji zrównoważonej czy zbalan-sowanej zęby po stronie pracującej i balansującej powinny być ze sobą w kontakcie podczas ruchów bocznych. W gnatologicznej koncepcji okluzji kieł po stronie pracującej może być jedynym zębem kontaktującym lub prowadzącym podczas bocznych ruchów żuchwy.